شکست رژیم صهیونیستی در دو جبهه ی فلسطین و سوریه

سرکرده ی داعش در آسیا به هلاکت رسید

بروز اختلافات شدید میان مسئولان منطقه ی کردستان عراق

جدیدترین جنایت رژیم صهیونیستی در قاب یک تصویر

عقب نشینی ارتش عربستان از مرزهای یمن

چندین منطقه از کرکوک در کنترل نیروها ی مسلح در آمدند

دیدار مجدد امیر کویت با پادشاه عربستان در ریاض

دهها تن دیگر از مسلمانان روهینگیا در حین فرار به بنگلادش غرق شدند

حمایت اسرائیل برای کُردها تنها ضرر و زیان بدنبال دارد/وعده های نتانیاهو توخالی است

خطر مرگ در کمین معارضان محبوس در زندان های آل خلیفه

دادن مهلت به نیروهای پیشمرگه شایعه است

حیدر العبادی : موضع ما بر لغو نتایج همه پرسی محکم است

مردم بحرین سیاست منامه در عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی را محکوم کردند

دمشق خواستار خروج فوری نظامیان ترکیه از خاک سوریه شد

قدردانی رئیس جمهوری مصر از ولیعهد عربستان

11 نماینده ی مجلس قانونگذاری فلسطین در اسارت رژیم صهیونیستی هستند

نقش محمد دحلان در سرکوب اعتراضات مردمی 2011 در لیبی

4 کودک فلسطینی بعد از ضرب و شتم نظامیان صهیونیستی دستگیر شدند

فرانسه بعد از نابودی داعش خاک عراق و سوریه را ترک نخواهد کرد

 
برای دریافت خبرنامه، ایمیل خود را وارد نمایید.
 
 
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۶ ساعت ۰۸:۳۴
Share/Save/Bookmark
اندیشه سیاسی اسلام در پرتو نهضت حسینی (ع)
اندیشه سیاسی اسلام در پرتو نهضت حسینی (ع)
 
 
اسلام تایمز: بدون تردید، از نهضت عاشورا و از عمق حرکت سید الشهداء (ع)، می‌توان به مجموعه‌ای منسجم و هماهنگ از مؤلفه‌ها و اصول اندیشه سیاسی اسلام دست پیدا کرد؛ اندیشه سیاسی ای که مختصات خاص خود را دارد و مولّد گفتمانی است که همچنان باید از آن به مثابه حلقه مفقوده در تحولات سیاسیِ جهان اسلام تعبیرکرد.
 
بر اساس بررسی نهضت حسینی (ع) به هفت اصل از اصول اندیشه سیاسی اسلام البه به صورت گذرا اشاراتی داشته باشم :

اصل اول، سیاسی بودن اسلام است. امروز بعضی، چه در درون جامعه اسلامی و چه در بیرون این جامعه، وجه سیاسی اسلام را زیر سئوال می برند و تلاش می کنند که اسلام را در حد یک امر شخصی و تجربه عرفانی تقلیل دهند لکن حرف این است که اگر بر فرض، منابع و مدارک دینی و سیره رسول گرامی اسلام (ص) بر سیاسی بودن اسلام دلالت نکند، که می کند، نهضت حسینی (ع) به تنهایی برای اثبات وجه سیاسی اسلام کفایت می کند. حتی من قصد دارم یک قدم جلو تر را بیان کنم و آن اینکه، بر اساس نهضت حسینی (ع)، سیاست یکی از وجوه چندگانه اسلام نیست بلکه سیاست در تا ر و پود اسلام قرار دارد بطوریکه امکان انتزاع آن از هیچیک از ابعاد دین مقدس اسلام نیست.

اصل دوم که باید از آن به اصل الاصول یا هسته مرکزی در اندیشه سیاسی اسلام تعبیر کرد، عنصر امامت است که از دو جهت در نهضت حسینی (ع) خودنمایی کرد. اولاً، از جهت سلبی و ثانیاً، از جهت ایجابی.

در حقیقت، از یک طرف، قضیه قیام حسینی (ع) پیامد انزوای عنصر امامت در جامعه اسلامی است که نه فقط باید از آن به یک انحراف اساسی بلکه باید از آن به یک مصیبت بزرگ تعبیر کرد. مصیبتی که علی رغم محروم سازی جهان اسلام از بخش مهمی از ظرفیت های بی نظیر اسلام چه در عرصه معارفی و چه در عرصه عینی، امت اسلامی را در عمل با انواع ضعف ها، عقب ماندگی ها و چالش های ریز و درشت مواجه ساخته است.

به بیان دیگر، آنچه موجب می شود، اسلام به پوستینی وارونه تبدیل شود، بیش از هر چیز، مولود به انزوا کشاندن امامت و نشاندن خلافت به عنوان یک عنصر غریب و نامأنوس با روح دین به جای آن است. از طرف دیگر، حرکت امام حسین (ع) از مکه به کوفه، ایجاد یک فرصت جدید برای دولت سازی و جامعه سازی بر اساس عنصر امامت است. کسی نباید تصور کند که حرکت امام (ع) به سمت کوفه برای دور شدن از صحنه سیاسی بود، بلکه نگاهی کلان به مجموعه فرمایشات امام و عینیّت حرکت امام حسین (ع)، حاکی از این واقعیت مهم است که امام از یک موضع مبتکرانه و با علم نسبت به فرجام کار، به دنبال خروج از میدان بازی دستگاه یزیدی و ایجاد یک صحنه جدید در یکی از مرکزی ترین نقاط حاکمیت فساد یعنی کوفه بود. نقطه ای که می توانست به صحنه ظهور وجوه مهمی از عنصر امامت تبدیل شود. امام (ع) در خطاب به مردم کوفه می فرمایند : «وَ إِنِّی أَحَقُّ بِهَذَا الْأَمْرِ لِقَرَابَتِی مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ قَدْ أَتَتْنِی کُتُبُکُمْ وَ قَدِمَتْ عَلَیَّ رُسُلُکُمْ بِبَیْعَتِکُمْ أَنَّکُمْ لَا تُسَلِّمُونِّی وَ لَا تَخْذُلُونِّی فَإِنْ وَفَیْتُمْ لِی بِبَیْعَتِکُمْ فَقَدْ أُصِبْتُمْ حَظَّکُمْ وَ رُشْدَکُمْ وَ نَفْسِی مَعَ أَنْفُسِکُمْ وَ أَهْلِی وَ وُلْدِی مَعَ أَهَالِیکُمْ وَ أَوْلَادِکُمْ فَلَکُمْ بِی أُسْوَةٌ» یعنی و من به این امر (حاکمیت) سزاوارترم به جهت نزدیکی به پیامبر خدا. و نامه هایتان و پیام بیعت و پیمانتان را دریافت داشتم که تنهایم نخواهید گذاشت. پس اگر به پیمانتان پایبند بمانید از آن بهره مند و بالنده خواهید بود و من و خانواده و فرزندانم با شما خواهیم بود...» هرچند در اینجا منظور از حاکمیت، فراتر از حاکمیت های متعارف بوده و باید همان امامت تلقی شود که امامت عام تر از آن می باشد.

بنابراین، من معتقدم، دستگاه یزیدی ماهیت حرکت امام حسین (ع) را درک کرد. یعنی تصور آنها این نبود که حالا کوفه را به عنوان یک نقطه از قلمرو وسیع خود از دست می دهند، بلکه آنها مطمئن بودند که حرکت حسینی (ع) یک حرکت زیربنایی و یک انقلاب عظیم است و اگر به شکوفایی برسد، کل جامعه اسلامی را با خود همراه می کند و بساط دستگاه اموی را برای همیشه جمع خواهد کرد و لذاست که با آن با همه قوا برخورد کردند. یعنی حاضر بودند ننگ رویارویی نزدیک به سی هزار نفر با هفتاد و چند نفر و تعدادی زن و بچه را به جان بخرند، اما اجازه ندهند حرکت حسینی (ع) حتی به درصد کمی از اهداف خود برسد.

اصل سوم، اصل بیداری است. امام (ع) از مکه تا کربلا، خطبه های فراوانی خواندند و با نخبگان بحث های صریحی دارند که معلوم می شود روشنگری برای امام حسین (ع) نه فقط یک مقدمه، بلکه فی نفسه یک هدف است. یعنی اصرار دارند مردم به ویژه خواص صاحب یک تحلیل و یک بصریت عمیق و همه جانبه شوند و به درستی بدانند چه اتفاقی افتاده است. می فرمایند : « و عَلَی الاسلامِ السَّلام إذ قَد بُلِیَتِ الامَّه بِراع مثلَ یزید» یعنی وقتی رأس هیأت حاکمه مسلمین کسی مثل یزید شد، یزید شراب خوار، زن باره، بوزینه باز که حتی ابایی از سر دادن اشعار کافرانه ندارد و «لعبت هاشم بالملک فلا؛ خبر جاء و لا وحی نزل» را می سراید، دیگر باید با اسلام خداحافظی کرد. دیگر از اسلام چیزی باقی نمی ماند. در جای دیگر می فرمایند : « ألا تَرونَ إلی الحقِ لا یُعمَل و إلی الباطلِ لا یَتَناهی عنه؟» یعنی آیا نمی بینید که از باطل پرهیز نشده و به حق عمل نمی شود؟ آیا چشمان شما نابینا شده که واقعیت را نمی بینید؟ می مایند : « فإنّ السنّهَ قد اُمیتَت و انَّ البدعهَ قد اُحیِیَت ...» یعنی سنت رسول خدا (ص) میرانده شده است و در نقطه مقابل، بدعت زنده شده و به جای سنت نشسته است؛ کار به جایی رسیده است که باطل به جای حق نشسته است، ظلم به جای عدل نشسته است و بیراهه به جای صراط مستقیم قرار گرفته است.

در قضیه کربلا، ما با دو طیف عمده روبرو هستیم : یک طیف خواص جامعه هستند که مرجع اجتماعی و راهبر محسوب می شوند، و طیف دیگر، عامه مردم هستند که بیشتر نقش رهرو را ایفا می کنند. امام حسین (ع) خواص جامعه را مخاطب قرار می دهند و می فرمایند : «قد مُلِئَت بطونکم من الحرام» یعنی شکم های شما با لقمه های حرام پر شده است. خُب، وقتی اینگونه شد و خواص جامعه دچار دنیاپرستی و رفاه زدگی شدند، در برابر تهدید و تطمیع دستگاه یزیدی تسلیم می شوند. یعنی از یک طرف، هر نوع عکس العمل در برابر این انحراف بزرگ را مساوی از دست دادن منافع وموقعیت مادی خودشان می دانند و لذا سکوت می کنند، و از طرف دیگر، چشمانشان از دیدن سکه های دستگاه یزید برق می زند و نمی توانند از آن صرف نظر کنند. وقتی خواص جامعه مبتلا به این گرفتاری شد، طبیعی است که عامه مردم هم مرز بین حق و باطل را تشخیص نمی دهند؛ اگر تشخیص هم بدهند، از نخبگان خود که سکوت یا همراهی با دستگاه فساد را پیشه کرده اند، جلوتر نخواهند افتاد. البته در ماجرای کربلا، عامه مردم با یک مسأله دیگر هم روبرو هستند و آن، شستشوی مغزی بوق های تبلیغی دستگاه اموی است که قوی عمل کردند. یعنی کار را به آنجا رساندند که نعوذ بالله، در ذهن یک عده کافر و خارجی بودن امام حسین (ع) و اهل بیتشان جا افتاد و در روز عاشورا در حالی هزاران تن در برابر امام حسین (ع) جنگ کردند که بخشی از آنها به طمع بهشت رفتن به دنبال کشتن امام حسین (ع) بودند.

قرآن مجید در سوره زخرف آیه 54 درباره کار فرعون می فرماید : «فَاستَخَفَّ قَومَه فأطاعُوه» یعنی فرعون قوم خود را سبک شمرد، در نتیجه از او اطاعت کردند؛ و اگر دقت کنید، دستگاه یزید هم درست همین کار را با مردم کرد یعنی برای به اطاعت در آوردن مردم آنها را به خفت و خواری کشاند. چگونه؟ با کشتن عقول آنها؛ با چشم بند زدن به چشمان آنها. البته در ادامه آیه، قرآن می فرماید : «إنهم کانوا قوماً فاسقین» یعنی آنها که حاضر شدند فرعون آنها را سبک بشمرد و اینگونه تحت سلطه خود قرار دهند، فاسق بودند. بنابراین، از نظر قرآن زیر بار این نوع خفت و خواری رفتن و تن به کوری و کری دادن، فسق است.

اصل چهارم، اصل حق طلبی است. امام حسین (ع) به صراحت می فرمایند، هدف ما قرار گرفتن در مسیر حق است؛ ما نیامده ایم مردم را به نفس خودمان دعوت کنیم بلکه آمده ایم که مردم را به حق دعوت کنیم. می فرماید : «خَرَجتُ لِطَلب الاصلاح فی امه جدی رسول الله (ص)» یعنی قیام من، برای اصلاح امت جدم رسول خدا (ص) است. در اینجا، امام (ع) نه تنها جایگاه شخص خودشان را یادآوری فرموده اند، بلکه مشروعیت و حقانیت حرکت را نیز معرفی کرده اند. در جای دیگر به طور واضح می فرمایند : «أنا ادعوکم إلی کتاب الله و سنّهِ رسول الله (ص)» یعنی دعوت من در این حرکت به کتاب خدا و سنت رسول خداست نه چیز دیگر؛ مهم نیست که طرف مقابل جمعیت و قدرت دارد. جمعیت و قدرت نشانگر بر حق بودن دستگاه یزیدی نیست. قرآن مجید در سوره مائده آیه 100 می فرماید : « قُل هل یَستَوِی الخَبیثُ و الطَّیِّب و لو أعجَبَکَ کَثرهُ الخَبیث» یعنی ای پیامبر، بگو هرگز پاک و ناپاک یکسان نیستند هرچند که زیادی ناپاکان شما را به تعجب وا دارد. در واقع، هیچگاه اکثریت مولّد حق نیست. اینگونه نیست که اکثریت بتواند بگوید چون ما اکثریت هستیم پس حق هستیم.

همین است که امام حسین (ع)، هیچگاه معامله با دستگاه یزید یعنی همان جریان باطل را برنتابیدند. فرمودند : «مثلی، لا یُبایِعُ مِثلُه» یعنی کسی مانند من با همه فضائلی که دارم، با شخص معلوم الحالی چون یزید بیعت نخواهد کرد. چطور می شود که من، فرزند جوانان اهل بهشت، فرزند رسول خدا (ص)، فرزند امیرالمؤمنین (ع)، فرزند سیده زنان عالم، فاطمه زهرا (س)، با شخص بی دین و کثیفی مانند یزید بن معاویه بیعت کند؟! فرمودند : «الموتُ خَیرٌ من رُکوبِ العار» یعنی مرگ بهتر از ننگ چنین بیعتی است. لذا «لی عَمَلی و لَکُم عَمَلُکُم» یعنی شما در یک صف و من هم در یک صف.

یک بحث جدی هم در ذیل این اصل وجود دارد و آن ایکه امام حسین (ع) فرمودند : «من طاوَلَ أمراً بمَعصیهِ الله کان أفوتُ لما یِرجوا و اسرع لمَجی ما یَحذَر» یعنی اگر هدف مقدسی دارید، چاره ای جز پیمودن صراط مستقیم نیست. با راه آلوده و روش حرام نمی توان به مقصد رسید. بر همین اساس، شما ببینید، در طول حرکت حسینی (ع) خصوصاً در روز عاشورا، هر قدر صف سپاه یزید، برای رسیدن به هدف خود مرتکب حرام شد، کسی از یاران امام (ع) کوچک ترین رفتاری خارج از اصول دینی و اخلاقی مشاهده نکرد. این مطلب را باید دوستانی که در کار سیاسی هستند جدی بگیرند؛ نمی شود برای رسیدن به هدف دست به هر کاری زد. نه تنها این کار در اندیشه سیاسی اسلام ممنوع است، بلکه در باطن امر، راه و روش حرام، انسان را به مقصد نخواهد رساند.

اصل پنجم، اصل قیام است. امام حسین (ع) از رسول گرامی اسلام (ص) نقل می فرمایند : «أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَدْ قَالَ فِی حَیَاتِهِ مَنْ رَأَى سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلًّا لِحُرُمِ اللَّهِ نَاکِثاً لِعَهْدِ اللَّهِ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ یَعْمَلُ فِی عِبَادِ اللَّهِ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ ثُمَّ لَمْ یُغَیِّرْ بِقَوْلٍ وَ لَا فِعْلٍ کَانَ حَقاً عَلَى اللَّهِ أَنْ یُدْخِلَهُ مَدْخَلَهُ» یعنی اگر کسی ببیند، ظالمی بر او حکومت می کند و به دین خدا عمل نمی کند و عهد الهی را می شکند و در بین مردم به ستم رفتار می کند، اگر قیام نکنند و او را به جای خود ننشانند، سزاوار است که خداوند مظلوم سلطه پذیر را با آن طاغی سلطه گر یکجا به جهنم ببرد. این فرمایش امام حقیقتاً تکان دهنده است و تکلیف مسلمانان را در قبال ظلم روشن کرده است. اینکه امام حسین (ع) از زبان رسول خدا (ص) تاکید می کنند که در صورت عدم قیام، جای ظالم و مظلوم هر دو در جهنم است، مطابق با این سوره اعراف آیه 38 می باشد که می فرماید : «قَالَ ادْخُلُوا فِی أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکُمْ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ فِی النَّارِ کُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَکُوا فِیهَا جَمِیعًا قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ رَبَّنَا هَؤُلَاءِ أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِنَ النَّارِ» یعنی هر زمان گروهی ( به جهنم ) وارد می شوند گروه دیگر را لعن می کنند و در این هنگام گروهی درباره گروه دیگر می گویند، خداوندا! این ها بودند که ما را گمراه کردند؛ پس کیفر آنها از آتش را دو برابر کن! در اینجا خداوند متعال می فرماید : «قَالَ لِکُلٍّ ضِعْفٌ وَلَکِنْ لَا تَعْلَمُونَ» یعنی برای هر کدام از شما غذاب مضاعف است ولی نمی دانید. در واقع، تأکید این آیه شریفه بر روی این حقیقت است که اگر آنهایی که تحت سلطه قرار گرفتند، تن به سلطه نمی دادند و با قیام خود سلطه گر را سر جای خود می نشاندند، نه سلطه گر تا این حد قدرت پیدا می کرد و نه این خسارات رخ می داد. با این وصف، سلطه پذیری در اسلام قابل قبول نیست مگر اینکه به هیچ وجه امکان مقاومت در برابر سلطه گر نباشد.

یک بحثی که در اینجا قابل طرح است، به نوع قیام امام حسین (ع) برمی گردد. قیام امام حسین (ع) از جنس امر به معروف و نهی از منکر است. البته توجه به این نکته کلیدی ضروری است که اولاً، امر به معروف و نهی از منکر به معنای موعظه و نصیحت نیست. امر به معروف و نهی از منکر، یعنی «واداشتن» به معروف و «بازداشتن» از منکر؛ ثانیاً، امر به معروف و نهی از منکر سطوحی دارد و حتی بعضی نظرات بر این دلالت دارد که جهاد مسلحانه نیز یکی از سطوح امر به معروف و نهی از منکر محسوب می شود. لکن من یک حرف اساسی در اینجا دارم و آن اینکه، امر به معروف و نهی از منکر زمانی به شدت سخت و پیچیده می شود که جای معروف و منکر نه مطلق بلکه تا حدی عوض شده باشد و بعضی عقول ضعیف شده نیز این جابجایی را همچون یک امر عادی پذیرفته باشند؛ بحث بر سر این است که امام حسین (ع) در حرکت خود تا حدی با این مسأله روبرو شدند؛ یعنی در ذهن بیمار بعضی، معروف به منکر و منکر به معروف تبدیل شده بود.

اصل ششم. اصل اعتماد به پیروزی حق بر باطل است. در اندیشه سیاسی ملهم از نهضت امام حسین (ع)، جریان حق تردید ندارد که پیروز است چراکه منطق نهضت حسینی (ع)، «إنَّ الباطِلَ کانَ ذَهوقا» است. یعنی باطل همواره رفتنی است. منطق امام حسین (ع) این است که باطل کف روی آب است. قرآن مجید در سوره رعد آیه 17 می فرماید : «أَنزَلَ مِنْ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّیْلُ زَبَداً رَابِیاً وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْیَة أَوْ مَتَاع زَبَدٌ مِثْلُهُ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا یَنفَعُ النَّاسَ فَیَمْکُثُ فِی الْأَرْضِ کَذَلِکَ یَضْرِبُ اللهُ الْأَمْثَالَ» یعنی خداوند از آسمان آبى فرو فرستاد و از هر درّه و رودخانه اى به اندازه آنها سیلابى جارى شد؛ سپس سیلاب بر روى خود کفى حمل کرد؛ (همچنین) و از آنچه (در کوره ها) براى به دست آوردن زینت آلات یا وسایل زندگى، آتش بر آن مى افروزند، کف هایى مانند آن به وجود مى آید ـ خداوند براى، حقّ و باطل چنین مثالى مى زند. سرانجام کف ها به بیرون پرتاب مى شوند، ولى آنچه به مردم سود مى رساند [ آب یا فلزّ خالص ] در زمین مى مانَد؛ خداوند این چنین مثال مى زند! از طرف دیگر، منطق نهضت امام حسین (ع) آیه 248 سوره بقره است که می فرماید : «کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِینَ». منطق نهضت امام حسین (ع) «قَد أفلَحَ مَن تَزَکّی» است در حالیکه منطق فرعون و یزید، « قَد أفلَحَ الیَومَ مَن استَعلی» است. خب، وقتی اینگونه بود، جریان حق، هیچ تردیدی ندارد که در ظاهر و باطن توأماً یا در باطن پیروز است. البته گاهی خداوند به اولیاء کفر مهلت می دهد اما قرآن مجید در سوره آل عمران آیه 178 فلسفه این مهلت دادن را توضیح می دهد : « وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذینَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلی لَهُمْ لِیَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ» یعنی آنها که کافر شدند، (و راه طغیان پیش گرفتند،) تصور نکنند اگر به آنان مهلت مى دهیم، به سودشان است! ما به آنان مهلت مى دهیم فقط براى این که بر گناهان خود بیفزایند و براى آنها، عذاب خوار کننده اى (آماده شده) است! این آیه شریفه، همان آیه ای است که حضرت زینب کبری (س) در ابتدای خطبه تکان دهنده خودشان در کاخ یزید خواندند و به آنها قاطعانه گوشزد کردند که اگر خداوند به شما مهلت داده که این جنایت عظیم را علیه فرزند رسول خدا (ص) و اهل بیتش بکنید، فلسفه این مهلت دهی، این است که بیشتر در باتلاق گناه غرق شوید تا عذاب دردناک تری در انتظار شما باشد.

اصل هفتم. اصل شهادت است. پرچم نهضت امام حسین (ع) «إنّی لا أرَی المَوتَ الا السَّعادَه» است. سرخط نهضت امام حسین (ع) «فَمَا المَوتُ الا قنطره» است. یعنی مرگ فقط یک سرپل است که انسان بوسیله آن از دنیایی به دنیای اصیل و ابدی منتقل می شود. فرجام نهضت امام حسین (ع)، «إهدَی الحُسنَیَیَن» است. یعنی یا در این جهاد فی سبیل الله پیروز می شویم و یا به شهادت می رسیم. اگر پیروز شدیم که هدف دنیوی ما به ظاهر محقق شده است، و اگر هم به شهادت رسیدیم که به سعادت ابدی دست پیدا کرده ایم و ثمره آن حتی از پیروزی دنیوی هم بالاتر است. یعنی هم باطناً پیروز شده ایم چراکه خون شهید ضایع نمی شود و هم خودمان به سعادت ابدی رسیده ایم. پس ملاحظه بفرمایید که برای جریان حق، شهادت بالاترین فیضی است که از ناحیه خداوند متعال نصیب یاران حق می شود و لذا اساساً ورود یاران حق به صحنه مبارزه، با ورود یاران باطل در این صحنه متفاوت است. بر همین اساس است که باید گفت، امتی که شهادت دارد، نه اسارت دارد و نه شکست.

متن سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین دکتر رضا غلامی است، مورخ 11/7/96، مصادف با 3 اکتبر 2017، اتریش، وین، مرکز اسلامی امام علی (ع)
 
کد مطلب: 676014